funkcjonowanieZwierzęta żyją w stale zmieniającym się środowisku zewnętrznym.

Zmiany te dotyczą: długości okresów światła i ciemności (dzień i noc), temperatury, wilgotności, dostępności pokarmu, obecności kryjówek, istniejących zagrożeń, partnerów seksualnych itp. W organizmie zwierzęcia muszą istnieć zarówno mechanizmyumożliwiające percepcję (odbiór tych zmian przez zwierzęta, jak i dostosowywanie jego reakcji do aktualnego stanu środowiska zewnętrznego. Reakcje te umożliwiają odpowiedź na zmienione warunki zewnętrzne, a jednocześnie utrzymują środowisko wewnętrzne we względnej stałości. Niezbędne są więc również mechanizmy analizy środowiska wewnętrznego i stałe czuwanie nad granicami, w jakich mogą się dokonywać jego zmiany. Świat zewnętrzny i środowisko wewnętrzne są bowiem bezustannym źródłem sygnałów i informacji dla organizmów. Informacje te odbierane są przez specjalne narządy, zwane receptorami, a sygnały, które środowisko przekazuje receptorom, noszą nazwę bodźców.Informacje zawarte w bodźcach są odbierane i przetwarzane przez receptory w taki sposób, że stają się zrozumiałe dla ośrodkowego układu nerwowego. Funkcja tego układu jest analiza i integracja informacji doń docierających oraz koordynacja czynności narządów reagujących na bodźce, czyli efektorów. Funkcję tę ośrodkowy układ nerwowy spełnia za pośrednictwem obwodowego układu nerwowego i układu hormonalnego. Działanie układu nerwowego i hormonalnego: Przekazywanie informacji w układzie nerwowym odbywa się wzdłuż morfologicznie wyodrębnionych szlaków utworzonych przez komórki nerwowe mające liczne wypustki. Przekazywanie to jest serią impulsów elektrycznych i zachodzi bardzo szybko /ok.100 m/s). W miejscach wzajemnego kontaktu komórek nerwowych impulsy elektryczne są zamieniane na przekaźniki /mediatory) chemiczne, podobnie jak na styku komórek nerwowych z efektorowymi. Przekazywanie informacji w układzie nerwowym jest zatem szybkie i skierowane do ściśle określonego efektora.Hormony są to substancje produkowane przez wyspecjalizowane narządy (gruczoły dokrewne) lub grupy komórek, skąd uwalniane są bezpośrednio do krwi, która roznosi je do komórek docelowych, niejednokrotnie znacznie oddalonych od miejsca wytwarzania tych substancji. Komórki docelowe znajdują się najczęściej poza układem krążenia, toteż docierające do nich hormony muszą przeniknąć przez śródbłonek naczyń krwionośnych i przestrzeń międzykomórkową. Jako przekaźniki informacji hormony są uwalniane w bardzo niewielkich ilościach. Informacje przenoszone przez hormony dotyczą tempa odpowiednich reakcji metabolicznych w komórkach docelowych. Dlatego też przenoszenie informacji tą droga jest powolniejsze i nie jest tak ściśle ukierunkowane jak w układzie nerwowym, a wywołane reakcje trwają dłużej. Hormony docierają bowiem do ogromnej ilości komórek, ale nie każda z nich odbiera informację przeniesioną przez hormon. Odbiór ten zależy od obecności w błonie lub cytoplazmie komórki docelowej receptorów dla poszczególnych hormonów. Dlatego jeden hormon może wywoływać bardzo wiele różnorodnych efektów w różnych miejscach organizmu.Innym czynnikiem różniącym działanie układu nerwowego i hormonalnego jest czas trwania wywołanych przez te układy reakcji. Efekt wywołany pobudzeniem komórki nerwowej kończy się z chwila jej powrotu do stanu spoczynkowego. Kolejna reakcja,np. skurcz mięśnia poprzecznie prążkowanego, jest wywołana przez ponowną serię impulsów elektrycznych, przekazywanych drogą nerwową natomiast efekty działania hormonów mogą trwać od kilkunastu sekund aż do wielu dni. Niektóre hormony po uwolnieniu do krwi utrzymują się w niej długo, a w miejscu docelowym często wywołują trwałą reakcję. Reakcją taką są zmiany w metabolizmie komórek docelowych, zmiany przepuszczalności błon komórkowych lub stanu skurczu mięśni. Zmiany te dokonują się przez wpływ hormonów na aktywność enzymów. Hormony określa się jako przenośniki informacji działające wolńo, ale długotrwale. Natomiast informacje przekazywane przez komórki nerwowe rozchodzą się szybko.